Kaiserschmarrn

Proste ciasto z mleka, jajek, mąki i szczypty soli miesza się razem na patelni, aby stworzyć jedno z tych dań, które - prawie - każdy lubi. Nie można pominąć sporej porcji cukru pudru na koniec. Niezależnie od tego, czy jest to wystawny deser, czy słodkie danie główne - Kaiserschmarrn (lub Kaiserschmarren) smakuje szczególnie dobrze po przyjemnej wędrówce lub wycieczce rowerowej.

W schroniskach i restauracjach Południowego Tyrolu Kaiserschmarrn podawany jest z Grantenmarmelade (konfiturą żurawinową). W Wiedniu zwykle podaje się go ze Zwetschgenröster (bardzo gęstym kompotem śliwkowym) lub sosem jabłkowym. W bardziej wyszukanych wersjach Schmarrn jest karmelizowany w piekarniku. Istnieją różne opinie na temat tego, czy sułtanki powinny znajdować się w cieście.

Jedna z legend związanych z pochodzeniem Kaiserschmarrn brzmi następująco: pewnego wieczoru cesarz Austrii Franciszek Józefpoprosił swojego kucharza, aby podał mu palatschinke (cienki naleśnik, naleśnik) w jego gabinecie. Kucharz był w trakcie przygotowywania kolacji dla reszty rodziny cesarskiej i zapomniał o naleśniku na patelni. Kiedy został obrócony, oprócz przypalonych części pękł. Ponieważ kucharz nie miał czasu na przygotowanie drugiego naleśnika, pociął spalony naleśnik na kawałki i pokrył spalone części cukrem pudrem. Obok na talerzu położył dżem do nadzienia. Słodkie danie tak zasmakowało cesarzowi, że stało się jego ulubioną potraw ą.